پازل ۱۰۰۰ تکه آدری هپبورن اثر جانی چوک

 هِی ِ آلمان ۱۰۰۰ تکه حدود ۵۰x70 سانتی متر مناسب برای سن ۹ تا ۹۹

این پازل به زیبایی تصویر این بازیگر شناخته شده و حرفه ای را نشان می دهد که به صورت گرافیکی آماده شده است. استفاده از رنگ های روشن با کنتراست بالا و فیگور ادری هیپبورن باعث زیبایی این پازل شده است. نگاه شناخته شده ، حالت معروف موهای او و در کل چهره ی او یادآور فیلم های بسیاری است که در آنها ایفای نقش داشته است.

آدری هِپبورن (به انگلیسی: Audrey Hepburn) (زاده ۴ مه ۱۹۲۹ – درگذشته ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳) هنرپیشه مشهور بریتانیایی هلندی‌تبار متولد بلژیک سینما و تئاتر بود.
وی با فیلم‌هایی چون «بانوی زیبای من» و «صبحانه در تیفانی» شناخته شده است. این هنرپیشه باریک‌اندام و خوش‌پوش، به‌خاطر زیبایی فریبنده، ایفای نقش ماهرانه و در عین حال معصومانه‌اش در فیلم‌ها و اقدامات بشردوستانه‌اش برای کودکان نیازمند، شهرت داشت. هپبورن همچنین چهار بار نامزد جایزه اسکار شد و در سال ۱۹۵۳ موفق به بردن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن برای بازی در فیلم تعطیلات رومی شد.
آدری هپبورن در ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۴ با مل فرر ازدواج کرد. این ازدواج نزدیک به پانزده سال به طول انجامید. آدری هپبورن و مل فرر در سال ۱۹۶۰ از این ازدواج صاحب فرزندی به نام «شان» شدند. وی در ۵ دسامبر ۱۹۶۸ از مل طلاق گرفت. در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۹ با آندره دوتی ازدواج نمود و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۲ از وی جدا شد. وی از ازدواج دوم خویش نیز صاحب یک فرزند پسر به نام «لوکا» (زاده ۱۹۷۰) شد.
آدری هپبورن از اوایل دهه ۱۹۷۰ که هنوز جوان و پرآوازه بود، هرچه کمتر به کار در سینما و بیشتر به فعالیت‌های نیکوکارانه پرداخت. در ماه مارس سال ۱۹۸۸ سازمان یونسکو آدری هپبورن را به عنوان فرستادهٔ ویژه برای یاری به کودکان فقیر و گرسنه تعیین کرد. او بارها به مناطق بحرانی و قحطی‌زدهٔ آفریقا سفر کرد تا اندکی از رنج محرومان بکاهد.
آدری هپبورن در عرصهٔ مدل مو و به ویژه مد لباس نیز الگوی بسیاری از دختران و زنان بود. درخور توجه آنکه طراحی و دوخت لباس‌های او در فیلم‌ها را همواره ژیوانشی، طراح پرآوازه مد، برعهده داشت. لباسی که هپبورن در ابتدای فیلم صبحانه در تیفانی بر تن دارد، در سال ۲۰۰۶ در حراج کریستی به مبلغ ۶۹۲ هزار دلار به فروش رفت.
از سال ۱۹۸۳ تا پایان زندگی‌اش سفیر یونیسف بود و مدال آزادی ریاست جمهوری را به سبب کمک‌های خیرخواهانه‌اش دریافت کرد.
در سال ۱۹۹۹، بنیاد فیلم آمریکا (American Film Institute)، وی را سومین ستارهٔ بزرگ بازیگران زن در همٔه دوران معرفی کرد.
پیتر باگدانویچ فیلمساز شهیر آمریکایی او را آخرین معصوم سینما می‌داند.
استعداد بازیگری آدری هپبورن روی صحنه تئاتر و با نمایش «ژی‌ژی» شکوفا شد. این اثر نویسندهٔ فرانسوی کولت قبلاً در سینما و تئاتر اجرا شده بود، اما در صحنهٔ تئاتر برادوی نیویورک و با بازی هنرمندانهٔ آدری هپبورن بود که سیمای دخترکی ساده‌دل و مهربان به نام ژی‌ژی به طور واقعی جان گرفت. وی روزی در لابی یک هتل با چند موزیسین در حال رقص بود که کارگردان تئاتر ژی‌ژی که هنوز به دنبال بازیگر نقش اولش بود او را می‌بیند و با وجود رد درخواست توسط آدری او با اصرار او را وارد نمایش خود می‌کند. این نمایش درآمد و شهرت نسبتاً خوبی برای وی به دنبال داشت.
پس از نقش‌هایی کوتاه در چند فیلم بریتانیایی، توسط ویلیام وایلر برای ایفای نقش «پرنسس آن» انتخاب شد. هپبورن در سال ۱۹۵۳ در اولین فیلم آمریکایی خود به نام تعطیلات در رم به کارگردانی ویلیام وایلر شرکت کرد و در کنار گریگوری پک بازی دلنشین و ماهرانه‌ای ارائه داد که برای او یک جایزه اسکار به ارمغان آورد. تهیه‌کنندگان این فیلم در ابتدا الیزابت تیلور را برای این نقش در نظر داشتند، اما کارگردان این فیلم سخت تحت تأثیر تست‌های صحنه آدری هپبورن قرار گرفت و نقش را به او واگذار کرد.
در سال ۱۹۵۴ با بازی در فیلم «سابرینا» به کارگردانی بیلی وایلدر، در کنار دو غول سینمایی، هامفری بوگارت و ویلیام هولدن، بار دیگر درخشید.
آدری هپبورن در سال ۱۹۵۴ با مل فرر ازدواج کرد. این زوج هنری در فیلم «جنگ و صلح»، اقتباسی ادبی از اثری هم‌نام از تولستوی، نیز بطور مشترک در صحنه ظاهر شدند. آدری هپبورن در سال ۱۹۵۷ باز هم برای بیلی وایلدر در فیلم عشق در بعدازظهر نقش‌آفرینی کرد. به باور برخی منتقدان، هپبورن در این فیلم‌ها وجه تازه‌ای از اروتیسم را به تماشاگران سینما معرفی کرد.
آدری هپبورن سه ماه از تولد پسرش نگذشته بود که در سال ۱۹۶۱ بازی در فیلم صبحانه در تیفانی به کارگردانی بلیک ادواردز را شروع کرد. شمایلی که هپبورن از یک زن آزاد ساخت، بعدها به عنوان زن دههٔ شصتی شهرت پیدا کرد. هپبورن با این فیلم برای چهارمین بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد. بسیاری از دوستداران فیلم و سینما، چهرهٔ هپبورن را در پیوند با صبحانه در تیفانی در ذهن دارند. این فیلم بر اساس داستانی به همین نام از ترومن کاپوتی ساخته شده است.
هپبورن در طول فعالیت‌های هنری خود با هنرپیشگان صاحب‌نامی همکاری داشت، از جمله با کری گرانت در فیلم «معما». این فیلم در سال ۱۹۶۳ به پردهٔ سینماها راه یافت و کارگردانی آن را استنلی دانن برعهده داشت. گرانت پیشتر بازی در مقابل آدری در فیلم‌های تعطیلات در رم و سابرینا را رد کرده بود.
بهترین جلوه این تیپ سینمایی تازه در فیلم موزیکال «بانوی زیبای من» دیده می‌شود که در سال ۱۹۶۴ به کارگردانی جرج کیوکر ساخته شد. این فیلم با فضای رنگین، لحن شاد و آهنگ‌های زیبایش یکی از بهترین موزیکال‌های تاریخ سینما به شمار می‌رود. آدری هپبورن با مهارتی خیره‌کننده در نقش دخترکی عامی و فقیر ظاهر می‌شود که به محافل اشرافی راه پیدا می‌کند. آهنگ‌هایی که او در این فیلم خواند، همه جا ورد زبان شد.
«رابین و ماریان» یکی از دو فیلمی است که در دههٔ ۱۹۷۰ با بازیگری آدری هپبورن ساخته شد. هپبورن در این فیلم که داستانی کم و بیش متفاوت از ماجرای رابین هود را به تصویر می‌کشد، در کنار شان کانری نقش‌آفرینی کرد.

درباره تصویر «Audrey»

«Audrey» از جانی چوک بازآفرینی گرافیکی چهره آدری هپبورن است؛ تصویری که پرتره سیاه‌وسفید ستاره کلاسیک سینما را با لکه‌های پررنگ صورتی، سبز، زرد و فیروزه‌ای ترکیب می‌کند. خطوط آزاد، پاشش رنگ و بافت‌های گرافیکی، پرتره آشنا را از فضای عکاسی کلاسیک خارج کرده و به زبان پاپ و خیابانی نزدیک می‌کنند.

منبع بصری اثر به شمایل مشهور هپبورن در «صبحانه در تیفانی» اشاره دارد؛ مدل مو، حالت چهره و ژست دست از عناصر بسیار شناخته‌شده تصویری او هستند. HEYE نیز این اثر را به‌عنوان بازآفرینی مدرن آیکون سبک سینمای کلاسیک توسط جانی چوک معرفی کرده است.

درباره جانی چوک

جانی چوک هنرمند گرافیک اهل هنگ‌کنگ است و در آثارش تکنیک‌ها و مواد سنتی را با روش‌های معاصر طراحی و تصویرسازی ترکیب می‌کند. در این پرتره، همین رویکرد در کنار هم قرار گرفتن طراحی چهره، رنگ‌های تخت، لکه‌های آزاد و خطوط شکسته دیده می‌شود.

آدری هپبورن؛ فراتر از یک چهره سینمایی

آدری هپبورن در سال ۱۹۲۹ در بروکسل به دنیا آمد. او ابتدا باله آموخت و سپس وارد بازیگری شد. نقش اصلی فیلم «تعطیلات رمی» جایگاه او را به‌عنوان ستاره بین‌المللی تثبیت کرد و فیلم‌هایی مانند «صبحانه در تیفانی»، «سابرینا» و «بانوی زیبای من» چهره او را به بخشی از حافظه تصویری قرن بیستم تبدیل کردند.

سال‌های پایانی زندگی هپبورن بخش مهم دیگری از میراث او را شکل داد. او به‌عنوان سفیر حسن نیت یونیسف برای حمایت از کودکان فعالیت کرد و سفرهای متعددی به مناطق درگیر فقر و بحران داشت. به همین دلیل تصویر او تنها به مد و سینما محدود نمانده و با فعالیت‌های بشردوستانه نیز پیوند خورده است.