پازل ۱۰۰۰ تکه موسیقی اثر گوستاو کلیمت – اسمارت کات

موسیقی؛ گوستاو کلیمت پیش از دوره طلایی

یک زن، ساز و فضای تمثیلی

در «Music I» زنی ساز زهی شبیه lyre را در دست دارد و در فضایی تیره و نمادین ظاهر می‌شود. در کنار او عناصر کلاسیک و پیکره‌های تزئینی، موسیقی را نه به شکل اجرای واقعی، بلکه به عنوان مفهوم و تمثیل نشان می‌دهند.

این اثر در ۱۸۹۵ خلق شد؛ پیش از آنکه کلیمت با طلا و الگوهای مشهور دوره بعد شناخته شود.

کلیمت در حال عبور از آکادمی

Gustav Klimt کار خود را با سفارش‌های تزئینی و تاریخی در ساختمان‌های عمومی آغاز کرد و همراه با برادرش Ernst و Franz Matsch در پروژه‌های معماری فعالیت داشت. در دهه ۱۸۹۰ زبان او به‌تدریج نمادین‌تر و شخصی‌تر شد.

«Music» دقیقاً در همین گذار قرار دارد: هنوز طراحی پیکره دقیق است، اما سطح تزئینی و فضای غیرواقعی آینده آثارش را پیش‌بینی می‌کنند.

موسیقی در وین پایان قرن

وین در پایان قرن نوزدهم یکی از مراکز مهم موسیقی اروپا بود و موسیقی در فرهنگ هنری شهر جایگاهی فراتر از سرگرمی داشت. هنرمندان Symbolist نیز از موسیقی به عنوان نمونه هنری غیرمادی و احساسی الهام می‌گرفتند.

کلیمت بعدها در Beethoven Frieze نیز رابطه میان موسیقی، انسان و آرمان هنری را بررسی کرد.

چهره، طلا و تاریکی

در نسخه مشهور اثر، صورت زن و ساز روشن‌تر از فضای اطراف‌اند و عناصر طلایی یا برنزی در تاریکی می‌درخشند. همین کنتراست باعث می‌شود موسیقی مانند چیزی خارج از جهان روزمره احساس شود.

سطح تخت و الگوها نیز مرز میان نقاشی پیکره‌ای و طراحی تزئینی را کم می‌کنند.

چرا این اثر مکمل خوبی برای بوسه است

کسی که کلیمت را فقط با «The Kiss» می‌شناسد، در Music مرحله متفاوتی از کار او را می‌بیند. اینجا طلای فراگیر هنوز شکل نگرفته و حال‌وهوای Symbolist تیره‌تر است.

به همین دلیل پازل نه تکرار یک کلیمت مشهور، بلکه فرصتی برای شناخت مسیر تحول اوست.

تجربه ساخت

زمینه تیره و رنگ‌های نزدیک چالش اصلی‌اند و صورت، دست‌ها و ساز نقاط روشن‌تر و قابل تشخیص می‌شوند.

پس از تکمیل، اثر به دلیل ترکیب موسیقی، زن و فضای نمادین کیفیتی آرام اما اسرارآمیز دارد.

موسیقی به شکل یک زن

در Music I، زن با lyre یا ساز زهی در مرکز قرار دارد و موسیقی نه به شکل اجرای واقعی کنسرت، بلکه به صورت allegory نمایش داده می‌شود. چهره در حالت درون‌گراست و ساز به نشانه‌ای از هنر تبدیل می‌شود.

در پس‌زمینه، عناصر کلاسیک و تزئینی فضای واقعی را کنار می‌زنند و اثر را به جهان نمادین نزدیک می‌کنند.

کلیمت پیش از دوره طلایی

این اثر متعلق به دهه ۱۸۹۰ است؛ دوره‌ای پیش از شهرت گسترده Golden Phase. همین موضوع برای شناخت Klimt مهم است، چون نشان می‌دهد علاقه او به سطح تزئینی، نماد و پیکره زن پیش از استفاده فراوان از ورق طلا شکل گرفته بود.

در سال‌های بعد، این عناصر در آثار مشهورتر او پیچیده‌تر و درخشان‌تر شدند.