پازل ۱۰۰۰ تکه مارلین دیتریش

 دی تویز رومانی ۱۰۰۰ تکه حدود ۴۷x68 سانتی متر مناسب برای سن ۹ تا ۹۹

از سری پوسترهای قدیمی Vintage Poster

مارلنه دیتریش یا مارلین دیتریش (به آلمانی: Marlene Dietrich) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۹۰۱ – درگذشتهٔ ۶ مهٔ ۱۹۹۲) بازیگر آلمانی-آمریکایی بود. او به‌عنوان نخستین هنرپیشه زن آلمانی موفق در هالیوود شناخته می‌شود.
در خلال سابقهٔ کاریِ طولانیش که با خوانندگی در کاباره‌ها، گروه کر و بازی در فیلم‌ها در دههٔ ۱۹۲۰ در برلین شروع شد، و با ستارهٔ سینما شدن در هالیوود در دههٔ ۱۹۳۰، میزبانی برنامه‌ها در دههٔ ۱۹۴۰ در خلال جنگ جهانی دوم ادامه یافت، و در نهایت به مجری بین‌المللی برنامه‌های روی صحنه در دهه ۵۰ تا ۷۰ منجر شد، دیتریش دائماً شخصیت خود را تغییر می‌داد و از همین رو نهایتاً یکی از نمادهای سرگرمی قرن بیستم شد. انستیتو فیلم آمریکا AFI دیتریش را در لیست بهترین ستاره‌های زن تمام دوران‌ها در رتبهٔ نهم قرار داد.او با نام اصلی ماری ماگدالنه دیتریش  در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۹۰۱ در محلهٔ شونبرگ شهر برلین آلمان متولد شد. پدرش لوئیس اریش اوتو دیتریش و مادرش ویلهلمینا الیزابت ژوزفین دیتریش بود. دیتریش خواهر بزرگتری به نام الیزابت داشت. در خانواده «لنا» Lena صدایش می‌کردند. دو اسم اولش را در هم کوتاه کرد تا نام عجیب مرلین را در سن تین ایجری شکل دهد. پدر مرلین افسری در پلیس آلمان بود. وقتی مرلین ۱۱ ساله بود، او مرد و مادرش با ادوارد فون لوش ازدواج کرد.
دیتریش پیش از شروع کار به‌عنوان خواننده کر و بازیگر نزد ماکس راینهارت در تولیدات تئاتر شهر برلین و وین، ویولن آموخت.
او اولین فیلمش را در سال ۱۹۲۳ بازی کرد و بدون جلب توجهی در تعدادی فیلم بازی کرد. در سال ۱۹۲۹، نقش نفس‌گیر لولا لولا را بازی کرد، یک خواننده کاباره که سبب سقوط مدیر مدرسه‌ای می‌شود. نام فیلم فرشته آبی بود؛ این فیلم توسط یوزف فون اشترنبرگ کارگردانی شد و اعتباری برای دیتریش کشف‌نشده دست و پا کرد. همچنین فیلم برای امضای آواز»دیتریش مورد توجه قرار گرفت.
دیتریخ هرگز با صنعت سرگرمی هالیوود یکی نشد و همیشه در سینمای جریان اصلی آمریکا یک خارجی بود. لهجه آلمانی او حالت فوق‌العاده‌ای به اجرایش می‌داد، ولی در چشمان آمریکایی‌ها همیشه یک خارجی بود.
دیتریخ برای طراحان لباس بزرگ یک نماد مد بود. او یکبار گفت «من برای خودم لباس می‌پوشم. نه برای تصویر، نه برای مد، نه برای مردان.» تصویر عمومی او و برخی از فیلم‌هایش شامل زمینه‌های جنسی قوی ای مثل بایسکشوالی می‌شد.
صدای مشخصش بعدها در آهنگ “Lieder” توسط گروه سه نفری بریتانیایی Fascinating Aïda مسخره شد.
در سال ۱۹۹۲ لوحه‌ای در محل تولد دیتریخ در برلین، شونبرگ نصب شد.
در سال ۱۹۹۷ تمبری با تصویر دیتریخ در آلمان چاپ شد.
بعد از جدال‌های فراوان، که قرار بود در برلین، شونبرگ خیابانی را به نامش کنند، تصمیم گرفته شد به جای آن در نوامبر ۱۹۹۷ به افتخار مارلین دیتریخ مارلین دتریش پلازا در برلین پرده‌برداری شد.
در سال ۲۰۰۲ او شهروند افتخاری برلین شد.