پازل ۳۰۰۰ تکه بانوی زیبای بی‌رحمت و شوالیه اثر سر فرانک دیکسی

 ادوکا اسپانیا ۳۰۰۰ تکه حدود ۱۲۰x85 سانتی متر مناسب برای سن ۹ تا ۹۹

نام انگلیسی اثر : The Beautiful Lady without Mercy

سر فرانسیس برنارد دیکسی (لندن ۲۷ نوامبر ۱۸۵۳– ۱۷ اکتبر ۱۹۲۸) یک نقاش انگلیسی دوره ویکتوریا بود. دیکسی بیشتر برای نقاشی برداشت‌هایش از آثار ادبی، تاریخی و حماسه شناخته می‌شود. وی همچنین به خاطر نقاشی پرتره‌هایی از زنان هم عصر خود شهرت داشت.

“La Belle Dame sans Merci” (“بانوی زیبا بدون رحمت”) تصنیفی است که توسط جان کیتس شاعر انگلیسی در سال ۱۸۱۹ تولید شده است. این عنوان از عنوان شعری از قرن ۱۵ توسط آلن چارتیر به نام La Belle Dame sans گرفته شده است.

این شعر که یک کلاسیک انگلیسی تلقی می شود ، نمونه ای از درگیری شاعرانه کیتس به عشق و مرگ است. این شعر درباره پری است که پس از اغوا کردن شوالیه با چشم و آواز خواندن ، او را به سرنوشت ناخوشایندی محکوم می‌کند. این فرشته، الهام‌بخشِ چندین هنرمند بود تا تصاویری را ترسیم کنند که نمونه های اولیه نمادنگاری زن قرن نوزدهم شدند. این شعر همچنان در بسیاری از آثار ادبی ، موسیقی ، هنر و فیلم مورد اشاره قرار گرفته است.

Ah, what can ail thee, wretched wight,
Alone and palely loitering?
The sedge is wither’d from the lake,
And no birds sing.

Ah, what can ail thee, wretched wight,
So haggard and so woe-begone?
The squirrel’s granary is full,
And the harvest’s done.

I see a lily on thy brow,
With anguish moist and fever-dew,
And on thy cheek a fading rose
Fast withereth too.

I met a lady in the meads,
Full beautiful, a faery’s child;
Her hair was long, her foot was light,
And her eyes were wild.

I set her on my pacing steed,
And nothing else saw all day long,
For sideways would she lean, and sing
A faery’s song.

I made a garland for her head,
And bracelets too, and fragrant zone;
She look’d at me as she did love,
And made sweet moan.

She found me roots of relish sweet,
And honey wild, and manna dew,
And sure in language strange she said.—
I love thee true.

She took me to her elfin grot,
And there she gaz’d and sighed deep,
And there I shut her wild sad eyes
So kiss’d to sleep.

And there we slumber’d on the moss,
And there I dream’d, ah woe betide!—
The latest dream I ever dream’d
On the cold hill side.

I saw pale kings, and princes too,
Pale warriors, death-pale were they all;
Who cry’d—’La Belle Dame sans Merci
Hath thee in thrall!’

I saw their starv’d lips in the gloam,
With horrid warning gaped wide,
And I awoke, and found me here,
On the cold hill’s side.

And this is why I sojourn here,
Alone and palely loitering,
Though the sedge is withered from the lake,
And no birds sing.