پازل ۲۰۰۰ تکه بیلی بویز – پسران بیلی اثر جک وتریانو

پسران بیلی؛ رژه‌ای آرام بر شن خیس

در «The Billy Boys» چهار مرد با لباس‌های رسمی و کلاه‌های لبه‌دار در امتداد ساحل قدم می‌زنند. سه نفر نزدیک به هم‌اند و مرد چهارم با فاصله‌ای اندک در سمت راست حرکت می‌کند. هیچ رویداد مشخصی دیده نمی‌شود، اما نحوه لباس پوشیدن، حالت بدن‌ها و عنوان اثر احساس عضویت در گروهی منظم و شاید آیینی را ایجاد می‌کند. دریا و آسمان بسیار ساده‌اند و ساحل خیس، انعکاس کشیده مردان را ثبت کرده است. وتریانو از کمترین عناصر برای ساختن داستانی مبهم استفاده می‌کند: این مردان از کجا آمده‌اند، به کجا می‌روند و چه رابطه‌ای با یکدیگر دارند؟

وتریانو و جهان مردان مرموز

جک وتریانو در بسیاری از آثار خود شخصیت‌هایی را با پوشش میانه سده بیستم، کلاه، کت‌وشلوار و لباس‌های رسمی به تصویر می‌کشد. او از سینمای نوآر، پوسترهای قدیمی، عکس‌های مد و خاطره ساحل‌های فایف الهام می‌گرفت. مردان آثارش اغلب در حال انتظار، گفت‌وگو یا حرکت‌اند، اما هویت و هدفشان توضیح داده نمی‌شود. این ابهام به بیننده اجازه می‌دهد روایت جنایی، عاشقانه یا اجتماعی خود را بسازد. «پسران بیلی» نیز بیش از آنکه پرتره چهار فرد باشد، تصویری از قدرت گروه، نظم ظاهری و فاصله عاطفی است.

لباس، ژست و تفاوت‌های کوچک

رنگ سیاه کت‌ها و کلاه‌ها با پیراهن سفید و نوار روشن کلاه‌ها تضاد دارد. سه مرد میانی تقریباً یک واحد می‌سازند، اما مرد سمت چپ لباس متفاوت و حالت بازتری دارد و مرد سمت راست جدا و مسلط‌تر به نظر می‌رسد. این تفاوت‌های کوچک امکان خوانش سلسله‌مراتب را ایجاد می‌کنند، بی‌آنکه اثر پاسخ روشنی بدهد. پاها و انعکاس‌ها ریتمی منظم دارند و حرکت از چپ به راست احساس پیشروی می‌سازد.

ساحل به‌عنوان صحنه تئاتر

وتریانو محیط را تا حد زیادی خالی کرده تا شخصیت‌ها مانند بازیگران روی صحنه دیده شوند. خط افق پایین و آسمان روشن، فضای زیادی پیرامون مردان ایجاد می‌کند و انعکاس روی شن، حضور آن‌ها را دو برابر می‌سازد. این ساحل مکان تفریحی معمول نیست؛ فضایی بی‌زمان و نمادین است که در آن لباس رسمی عجیب و درعین‌حال طبیعی جلوه می‌کند. محبوبیت اثر از داستان ناتمام آن می‌آید. بیننده ممکن است گروهی از دوستان، اعضای سازمانی مخفی یا شخصیت‌های فیلمی قدیمی ببیند و همین آزادی، تصویر را فراتر از یک قدم‌زدن ساده می‌برد.