کلمنتونی ایتالیا ۱۰۰۰ تکه حدود ۵۰x70 سانتی متر مناسب برای سن ۱۸ تا ۹۹

نام کامل این اثر : Dream Caused by the Flight of a Bee Around a Pomegranate a Second Before Awakening به معنی : روایی ناشی از پرواز زنبور به دور انار ، ثانیه ای قبل از بیداری

این اثر در ۱۹۴۴ زمانی کشیده شد که دالی و همسرش گالا در آمریکا به سر می بردند. این اثر در رده آثار سورئالیستیک دالی دسته بندی می شود

درست است که نمادها در نظر اول به گونه ای اسراف کارانه به کار رفته اند اما وقتی به تابلو دقیق می شویم می بینیم که تابلو اطلاعات مهمی را به بیننده منتقل می کند که ناشی از سطح دانش نقاش است. ابتدا به شرح تابلو می پردازیم. زنی کاملا برهنه در خواب دیده می شود که با توجه به شرایط محیط ما می فهمیم که در رویای او قرار داریم. شاید جالب باشد بدانید که مدل این نقاشی همسر ساولوادور است به نام گالا.

در انتهای تابلو فیلی با پای دراز و لاغر می بینید که یگ فیل دیگر شبیه به خودش را حمل می کند. یک انار کوچک در کنار زن وجود دارد که زنبوری در کنار آن پرواز می کند و یک انار بزرگ در دو انتهای تصویر دیده می شود که یک ماهی بزرگ از آن بیرون آمده و از ماهی بزرگ یک ببرباستانی و از آن یک ببر امروزی و در آخر یک تفنگ بیرون آمده که نوک آن بر بازوی زن فشار می آورد و احتمالا زن را از خواب بیدار می کند.

علاوه بر تکرار های ظاهری که می بینید و نیازی به بیان آن نمی بینم یک تکرار جالب از زنبور دیده می شود. زنبور کوچک کنار انار تقریبا در همه اجزای دیگر تابلو تکرار شده است به این صورت که رنگ بدن ببرها یادآور رنگ بدن زنبور ، خرطوم فیل یادآور خرطوم زنبور و چشمان ماهی شبیه به چشمان زنبور است و در نهایت با توجه به نام کامل تابلو که بیدار شدن بر اثر نیش زنبور است به تکرار نوک تیز تفنگ و نیش زنبور می رسیم. زنبور نماد کارهای غیر ممکن است. کارهایی که جز با تلاش زیاد انجام نمی شود. مطالبی که تا اینجا گفتم را می توانستید در ویکیپدیای انگلیسی هم بخوانید. حالا به بخش جالب قضیه می رسیم که بر گرفته از مقاله ی Roma C. Hotzlin می باشد.

ساختار کلی تابلو مربوط به یک حرکت پویا از انار به سمت زن می باشد. این حرکت که به طور کلی بادآور پرش حیوانات می باشد نمادی برای تحرک و پویایی بشر است. هر کدام از اجزای این تحرک نشان دهنده دوره ای خاص است. انار که همه چیز از آن بیرون می آید نماد عروج عیسی است و یادآور لحظه صلیب او! پس از آن ماهی بیرون می آید که یادآور دوران ایمان و اعتقاد مردم به مسیحیت و ادیان ابراهیمی است. پس از آن ببر که نمادی برای قدرتمندی ادیان در دوره قرون وسطی است. در دوره بعدی ببر با قدرت کمتر یادآور دوران رنسانس است که هنوز ادیان قدرتمندند اما نه به اندازه سابق و در نهایت به دوارن تفنگ یا جنگهای جهانی می رسیم که خشونت آن بشر را به راستی آنچنان آزرد که بار دیگر به سمت لطافت زنانه رفت. گفتم بار دیگر به این دلیل که سالوادور با تاکید خود بر تکرار به ما می گوید که این چرخه بارها تکرار شده است چه قبل از دوران مسیح و چه همزمان با آن اما در فرهنگ های مختلف. حالت خوابیدن زن ما را به یاد ونوس می اندازد که البته کنار او اناری کوچک قرار دارد که نشان دهنده این است که زنان منجی بشریت هستند. سایه انار به شکل قلب است. قلبی که شاید ونوس به ما هدیه می کند. اما وجود فیل که در انتها به صورتی ناپایدار به آسمان خدایان راه پیدا می کند به ما هشدار می دهد که این رویکرد جدید جامعه به زنان شاید قبل از اینکه نشان دهنده «نجات» دوباره باشد نشان دهنده «اسارت» دوباره است. فکر می کنم باید به قدرت تخیل خود رجوع کنید.

سالوادور فلیپه ژاسینتو دالی دومنک اسپانیایی: Salvador Felipe Jacinto Dalí Domènech (زاده ۱۱ مه ۱۹۰۴ – ۲۳ ژانویه ۱۹۸۹) نقاش فراواقع‌گرای اسپانیایی بود. دالی طراحی ماهر بود که بیشتر به خاطر خلق تصاویری گیرا و خیالی در آثار فراواقع‌گرایش به شهرت رسید. مهارت وی در نقاشی اغلب به تاثیر نقاشان رنسانس نسبت داده می‌شود. معروف‌ترین اثر سالوادور دالی به‌نام تداوم حافظه در سال ۱۹۳۱ خلق شد. وی همچنین در عکاسی، مجسمه‌سازی و فیلم‌سازی نیز فعالیت داشت. وی با والت دیسنی تهیه‌کننده و کارگردان شهیر آمریکایی در ساخت کارتن کوتاه و برنده جایزه اسکار «دستینو» که در سال ۲۰۰۳ و پس از مرگ وی منتشر شد، همکاری داشت. دالی همچنین با آلفرد هیچکاک در ساخت فیلم «طلسم شده» (۱۹۴۵) همکاری کرد.
دالی همواره بر «ریشه عرب» خود تاکید داشت و ادعا می‌کرد که اجدادش به نسل «مور»ها که جنوب اسپانیا را برای تقریباً ۸۰۰ سال در اختیار داشتند، باز می‌گردد. همچنین خانواده مادری دالی ریشه‌ای یهودی در بارسلونا داشتند.
دالی که شدیداً فردی خیال‌پرداز بود، علاقه وافری به انجام کارهایی عجیب برای جلب توجه دیگران داشت. این قبیل کارها اغلب برای کسانی که به هنر وی علاقه داشتند خسته‌کننده بود و به همان اندازه برای منتقدین وی، آزاردهنده به شمار می‌رفت. این نوع رفتار غیرعادی دالی گاهگاهی توجه افکار عمومی را بیشتر از آثار هنری وی جلب می‌کرد و در نتیجه، این رسوایی و بدنامی تعمدی منجر به شناخت گسترده عامه مردم و تقاضا برای خرید آثار وی توسط طیف گسترده‌ای از مردم شد.
دالی در سال ۱۹۴۹ تصمیم گرفت تا بقیه عمر خود را در کاتالونیای محبوبش زندگی کند. این تصمیم او در انتخاب اسپانیا به عنوان محل زندگی در زمانی که تحت سلطه فرانکو دیکتاتور اسپانیا بود، نکوهش‌های گسترده‌ای در میان منتقدین هنری ایجاد کرد. این انتقادات به حدی بود که موجب کنار گذاشتن بعضی از آثار دالی از نمایشگاه‌های معتبر احتمالاً نه به دلیل ارزیابی ارزش هنری آن‌ها بلکه مسائل سیاسی شد. در ۱۹۵۹، آندره برتون نمایشگاهی با نام «بیعت با سوررئالیسم» به مناسبت تجلیل از چهلمین سالگرد سوررئالیسم تدارک دید که در آن آثاری از سالوادور دالی، خوان میرو، انریکی تابارا و یوگنیو گرانل به نمایش گذاشته شده‌بود. یک سال بعد، برتون به شدت به انتقاد از ورود تابلوی «مریم مقدس سیستین» دالی به نمایشگاه بین‌المللی فراواقع‌گرایی در نیویورک پرداخت.
دالی در سال‌های پایانی زندگی حرفه‌ای‌اش، خود را محدود به نقاشی نکرد و بسیاری از کارها و اعمال رسانه‌ای جدید و غیرمنتظره را تجربه کرد. او آثاری در بولتیسم به‌وجود آورد و در زمره پیشگامان استفاده از تمام‌نگاری به شیوه‌ای هنری بود. او در تعدادی از کارهایش از خطای دید نیز استفاده کرد. در سال‌های پایانی عمر دالی، هنرمندان جوانی نظیر اندی وارهول به تقدیر از تاثیر آثار وی بر پاپ آرت پرداختند. دالی همچنین علاقه زیادی به علوم طبیعی و ریاضیات داشت. این علاقه در تعدادی از کارهای دالی به وضوح قابل مشاهده‌است، به‌ویژه آثاری که در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) با کاربرد شاخ کرگدن در آن‌ها کشیده شده‌اند که اشاره به هندسه ایزدی در خلقت (شاخ کرگدن بر طبق مارپیچی لگاریتمی رشد می‌کند) و نجابت (دالی کرگدن را به مریم باکره مرتبط کرده‌بود) داشت. دالی علاوه‌براین به‌شدت مجذوب دی‌ان‌ای و تسرکت (همتای چهاربعدی یک مکعب) بود. به عنوان نمونه یک تسرکت تانشده در نگاره «مصلوب کردن» ثبت شده‌است.
دوره پس از جنگ جهانی دوم برای دالی همراه با نشان‌هایی از استعداد سرشار هنری و علاقه وی به مباحثی در خطای دید، علم و مذهب بود. او این دوران را با الهام از واقعه هیروشیما و آموزه‌های کاتولیک، «عرفان هسته‌ای» نامید. در نگاره‌هایی مانند «مریم مقدس پورت لیگات» (نسخه اول) به سال ۱۹۴۹ و «مصلوب کردن» به سال ۱۹۵۴، دالی سعی در ترکیب پیکرنگاری مسیحی با تصاویری از تجزیه مادی با الهام از فیزیک هسته‌ای داشت. «عرفان هسته‌ای» در آثاری مانند «گاره دی پرپینان» به سال ۱۹۶۵ و «گاوباز توهم‌زا» که در خلال سال‌های ۱۹۶۸-۱۹۷۰ خلق شد، کار شده‌است. در سال ۱۹۶۰، دالی شروع به کار بر روی «موزه و تئاتر دالی» در شهر زادگاهش فیگوئرس کرد؛ این بزرگترین پروژه مستقل دالی بود که تمرکز اصلی وی را تا سال ۱۹۷۴ به خود جلب کرد. او همچنان تا میانه‌های دهه ۱۹۸۰ بر افزونه‌هایی برای این مجموعه کرد.
در ۱۹۶۸، دالی تبلیغی تلویزیونی برای شکلات لانوین ساخت و در ۱۹۶۹ برای یک شرکت آب‌نبات‌سازی اسپانیایی، لوگو طراحی کرد. همچنین، در این سال دالی مسئول تبلیغات مسابقه آواز یوروویژن بود و مجسمه‌ای فلزی عظیمی ساخت که بر روی صحنه کنسرت در مادرید قرار داده‌شد.
در ۱۹۸۰ وضعیت سلامت دالی به وخامت گرائید. همسر سالخورده‌اش گالا به او شربتی خطرناک از داروهایی بدون نسخه می‌خوراند که به سیستم عصبی دالی آسیب رساند که نهایتاً پایانی غیرمنتظره بر توانایی‌های هنریش بود. دالی که تا سن ۷۶ سالگی در سلامتی کامل بود، این اتفاق کاملاً شکسته‌اش کرد و دست راستش مانند بیماری پارکینسون به رعشه دچار شد.
در سال ۱۹۸۲، خوان کارلوس اول پادشاه اسپانیا به دالی لقب مارکز شهر پبول در خرونا را اعطا کرد، پس از آن که پادشاه وی را در بستر بیماری ملاقات کرد و دالی به وی تابلوی «سر اروپا» (که آخرین تابلو در دوران حیاتش بود) را بخشید.
گالا در ۱۰ ژوئن ۱۹۸۲ از دنیا رفت. پس از مرگ وی، دالی انگیزهٔ خود برای ادامه حیات را از دست داد. او از فیگوئرس به پبول و قصری که در آنجا برای گالا خریده‌بود، نقل‌مکان کرد تا در جایی که گالا از دنیا رفته‌بود، سال‌های باقی‌مانده از عمرش را سپری کند. در ۱۹۸۴ قسمتی از قصر و اتاق‌خواب دالی به علتی نامشخص (تلاش برای خودکشی توسط دالی یا غفلت خدمه) آتش گرفت. دالی از این حادثه جان سالم به در برد و به فیگوئرس بازگشت، جایی که گروهی از دوستان، حامیان و هنرمندان تصمیم گرفتند تا وی در موزه و تئاتر خود سال‌های پایانی زندگیش را بگذراند.
ادعاهایی در مورد مجبور کردن دالی توسط پرستارانش به امضا کردن بوم‌های سفید وجود دارد. این بوم‌ها درآینده (حتی پس از مرگ نقاش) مورد استفاده قرار گرفت و به عنوان آثار اصلی به فروش رفت. در نتیجه، دلالان آثار هنری در رابطه با آثار سال‌های پایانی زندگی دالی بسیار محتاط عمل می‌کنند.
در نوامبر ۱۹۸۸، دالی به علت عارضه قلبی در بیمارستان بستری شد و در تاریخ ۵ دسامبر ۱۹۸۸ «خوان کارلوس اول» پادشاه اسپانیا که خود را همیشه از مریدان سرسخت دالی برمی‌شمرد، از وی عیادت کرد. در ۲۳ ژانویه ۱۹۸۹، هنگامی که قطعهٔ محبوبش از اپرای «تریستن و ایزولده» اجرا می‌شد، سالوادور دالی به علت عارضه قلبی در سن ۸۴ سالگی در فیگوئرس از دنیا رفت. وی در سرداب موزه و تئاتر خود به خاک سپرده‌شد. مراسم تدفین وی در کلیسای سنت پره جایی که وی در آن غسل تعمید داده و در نزدیکی خانه‌ای که در آنجا متولد شده‌بود، برگزار شد.