پازل ۱۰۰۰ تکه بوسه اثر گوستاو کلیمت

بوسه؛ طلای درخشان گوستاو کلیمت و لحظهٔ در آغوش گرفتن

دو پیکره در پوششی طلایی و پر از نقش‌های هندسی در یکدیگر ادغام شده‌اند. مرد به سوی صورت زن خم شده و زن با چشمان بسته در میان گل‌ها قرار دارد.

دربارهٔ سوژه و زمینهٔ آن

کلیمت «The Kiss (Lovers)» را در ۱۹۰۸ آغاز کرد و در ۱۹۰۹ به پایان رساند. موزهٔ بلودر وین، که اثر را نگهداری می‌کند، آن را یکی از نقاط مهم مدرنیسم وین می‌داند. استفادهٔ گسترده از طلا مشخصهٔ دورهٔ طلایی کلیمت است.

رنگ، نور و ترکیب‌بندی اثر

مستطیل‌های لباس مرد با دایره‌ها و گل‌های لباس زن تفاوت دارند و در عین حال پیوستگی طلا بدن‌ها و پس‌زمینه را به یک سطح تزئینی نزدیک می‌کند.

دو زبان متفاوت در لباس دو شخصیت

کلیمت برای لباس مرد بیشتر از مستطیل‌ها و فرم‌های زاویه‌دار استفاده کرده، در حالی که پوشش زن از دایره‌ها، گل‌ها و خطوط نرم پر شده است. این تفاوت بدون جدا کردن کامل دو بدن، هویت هر شخصیت را حفظ می‌کند. در نقطهٔ تماس، نقش‌ها به هم نزدیک می‌شوند و دو پیکره تقریباً در یک پوشش طلایی واحد حل می‌شوند.

چرا طلا این‌قدر مهم است؟

طلا در اثر فقط رنگ زمینه نیست؛ نور را به‌صورت تخت و غیرطبیعی بازتاب می‌دهد و فضای واقعی را حذف می‌کند. به همین دلیل زوج در اتاق یا منظرهٔ مشخصی قرار ندارند و صحنه حالتی نمادین پیدا می‌کند. گل‌های پایین قاب تنها نشانهٔ واضح زمین هستند و بقیهٔ محیط به سطحی درخشان و تزئینی تبدیل شده است.

لبهٔ پرتگاه گل‌دار

زوج روی سطحی پوشیده از گل قرار گرفته‌اند که در انتها ناگهان قطع می‌شود. این لبه در برابر زمینهٔ طلاییِ بی‌مکان، تنها نشانهٔ واقعی فضاست. گل‌ها نرمی و زندگی را وارد صحنه می‌کنند و در عین حال مرز باریکی میان ایستادن و فضای نامعلوم پیرامون می‌سازند.