پازل ۱۰۰۰ تکه دلفیک سیبیل اثر میکلانژ

 کلمنتونی ایتالیا ۱۰۰۰ تکه حدود ۵۰x70 سانتی متر مناسب برای سن ۹ تا ۹۹

اثری بی نظیر از میکل آنژ  که اصلا بر روی سقف کلیسای سیستین در رُم نقاشی شده است.

داستان اثر :

دلفی ساحره یک چهره افسانه ای که نبوت در حوزه مقدس آپولو در دلفی ساخته شده، در دامنه کوه Parnassus بود.  مادر او ساحره، دختر خدای دریا بود. دلفی ساحره در بهره برداری از دلفی اوراکل درگیر نمی شد و باید جدا از زن غیبگو وکاهنه ‘اپولو’، کاهنه آپولو در نظر گرفته شود.

چندین چهره زن نبوی به نام Sibyls و ارقام مرد به نام Bakis (املایی یونانی. Vakis) وجود دارد در جهان Graeco-روم. معروف ترین ساحره در کومای و Bakis معروف ترین در بئوسی واقع شد. تعدادی از افسانه های در مورد دلفی ساحره وجود دارد، هر چند آنها لزوما همه نمی سازگار. پوسانیاس ادعا  که ساحره “متولد بین انسان و الهه، دختر هیولا دریا و پوره جاودانه” شد. دیگران گفت که او خواهر یا دختر آپولو بود.

ساحره “در خشم با برادرش آپولو”، درنگ برای یک مدت در ساموس از تروآد به دلفی قبل از جنگ تروا آمد،، بازدید Claros و دلوس، و در تروآد، پس از درگذشت زنده ماندن نه نسل از مردان است. پس از مرگ او، گفته شد که او یک صدای سرگردان که هنوز به گوش مردان بشارت آینده پیچیده شده در معماهای تاریک آورده شد.

Michelangelo
میکل آنژ (به فرانسوی: Michel-Ange)، به ایتالیایی میکلانجلو بوناروتی ،(به ایتالیایی: Michelangelo Buonarroti) نقاش، پیکرتراش، معمار و شاعر ایتالیایی. زادروز وی ۶ مارس ۱۴۷۵ در کاپرزه در نزدیکی شهرتوسکانی است. میکل‌آنژ یکی از هنرمندان نابغه تاریخ و معروفترین چهره رنسانس ایتالیا است. وی در تاریخ ۱۸ فوریه ۱۵۶۴ در رم درگذشت.

میکل‌آنژ دومین پسر از خانوادهٔ «لئوناردو دی‌بوناروتی سیمونی» و فرانچسکا دی‌نری است. پس از تولّد میکل‌آنژ، خانوادهٔ بوناروتی به فلورانس مهاجرت نمود. مادر میکل‌آنژ، پس از به‌دنیا آوردن سه پسر دیگر، چشم از جهان فروبست. او از دوران کودکی، برخلاف میل پدرش، علاقه‌مند به هنر و تحصیل در این رشته بود و سرانجام در پی نزاعی سخت با پدرش به هدف والای خود رسید. در سن سیزده سالگی به عنوان دستیار حقوق‌بگیر، در کارگاه دومنیکو ژیرلاندایو، استخدام شد. وی نزد استادش به کارآموزی پرداخت و پایه و اساس نقاشی روی دیوار مرطوب را یاد گرفت و مانند بسیاری از هنرمندان هم‌دورهٔ خود در فلورانس، در کلیسای کوچک «برانکاچی» به‌تحصیل هنر پرداخت. گرچه در ابتدا به نقاشی روی آورد اما غریزه طبیعی وی مشتاق هنر پیکرتراشی بود، از این رو پیش از اتمام دوره نقاشی، به عنوان استاد به مدرسه مجسمه‌سازی که به‌وسیلهٔ لورنتزوی مدیچی در باغ‌های مدیچی تأسیس شده بود، منتقل شد. هنوز سه‌سال از عضویت وی در مؤسسه و مدرسه مدیچی سپری نشده بود که لورنتزو چشم از جهان فروبست و پسرش پیِروی مدیچی که فاقد استعداد و کیفیت هنری پدرش بود، جانشین او شد. دراین هنگام شهر فلورانس دستخوش ناآرامی و قیام گروه‌های مختلف گردید و جان بسیاری از هنرمندان نیز مورد تهدید و تعدی قرار گرفت. میکل‌آنژ با تیزهوشی غریزی خود قبل از شروع آتش جنگ به‌اتفاق دوتن از همراهانش به‌شهر بولونیا کوچ نمود. میکل‌آنژ بیست‌ساله در بولونیا مورد استقبال دوستانه یکی از اعضاء خانواده «آلدوراندی» قرار گرفت و بلافاصله قرارداد ساختن دو تندیس از پیکر مقدسین و مجسمهٔ یک فرشته برای مقبرهٔ «دومنیکوس مقدس» در کلیسای «سنت پترونیوس» را با وی منعقد نمودند. پس از یک‌سال اقامت در بولونیا، از جانب هیئتی در فلورانس برای احداث سالن اجتماعات شهرداری، به‌آن شهر دعوت شد.

در مورد معبد دلفی

معبد دلفی نام مکانی‌است باستانی در یونان دلفی جایی بوده که یکی از چهار مسابقهٔ سراسری یونانیان در آن برگذار می‌شده ‌است. یونانی ها دلفی را مرکز زمین می‌پنداشتند و آن را ارج می‌نهادند.

یونانیان باستان هشت قرن پیش از میلاد مسیح، دلفی را مرکز جهان می شناختند و در آن معبدی برای خدای آپولو بنا کردند که در این معبد آپولو به واسطه یک فرشته با مردم سخن می گفت و مشکلات آنها را پاسخ می داد و آن ها را حل فصل می کرد.

در مورد علت مرکز جهان نامیده شدن شهر دلفی نیز باید گفت که براساس اسطوره های یونانی، “زئوس” یک عقاب از غرب و یک عقاب از شرق یونان رها کرد تا مرکز جهان را پیدا کنند و دوعقاب آنقدر پرواز کردند تا در نقطه ای بر فراز شهر دلفی به یکدیگر رسیدند و دلفی از آن پس مرکز جهان نامیده شد.
اما کسانی که برای طرح سوال یا حاجت خود به معبد آپولو می آمدند پس از پرداخت وجوه و یا قربانیان مناسب، ابتدا سوال خود را از یکی از دستیاران فرشته می پرسیدند و آن دستیار نیز سوالاتشان را از فرشته معبد می پرسید.

سپس فرشته یا سروش معبد پیشگویی هایش را بصورت ترکیبی از زبانهای مختلف اعلام می کرد. سپس یک کاهن این ترکیب نامفهوم را تاویل می کرد و به شکل یک بیت شعر در می آمد.

مشهور است که در جنگهای معروف ” ماراتن” و “سالامیس” که یونانیان بر ایرانیان پیروز شدند، آتنی ها از توصیه های فرشته معبد آپولو پیروی کرده بودند و پس از پایان جنگها سیل هدایا و نذورات به پاس پیروزی های نظامی به معبد دلفی سرازیر می شد.

البته همیشه پیشگویی های خدای آپولو به نتایج خوبی نمی انجامید . بطور مثال، بر اساس روایت “هرودوت” مورخ شهیر یونانی، “کروسوس” پادشاه “لیدیا” پیش ازجنگ با ایران برای مشورت نزد فرشته معبد آپولو می رود و مشورت می خواهد. فرشته معبد هم در جواب کروسوس به او می گوید که “اگر حمله کنی، یک امپراتوری بزرگ ویران خواهد شد” . کروسوس هم به حرف فرشته معبد عمل می کند و به ایران لشکرکشی می کند ولی شکست سختی می خورد که در نهایت به سقوط امپراتوری لیدیا ختم می شود.

از دیگر گفته های فرشته معبد، گفته های او در مورد “سقراط” است که او خردمندترین مرد یونان است.
اما در قرن سوم میلادی، ناگهان فرشته معبد اعلام می کند که خدای آپولو دیگر با کسی سخن نمی گوید! این اقدام غیرمنتظره تاکنون نیز ادامه یافته است و کسی دلیل آن را نمی داند.

معبد دلفی، در سال ۳۹۰ پس از میلاد توسط رومی‌ها تعطیل و بسته شد، تا اینکه در دهه ۱۹۳۰ باستانشناسان، دلفی را از زیر خاک بیرون آوردند و خرابه‌های به جای مانده از آن همچنان پا برجاست.

البته همین اواخر پی بردند که منشاء غیبگویی های روحانیون معبد «دلفی»، گازهای سمی محل بوده است که باعث تاثیر بر روی انسان میشده است و آنها را نعشه کرده و به هذیان وامیداشت!

فوئبوس آپولو
پسر زئوس و لتو یا لاتونا است که در جزیره کوچک دلوس به دنیا آمده است.او را “یونانی ترین خدایان”دانسته اند و گفته اند.در شعر یونانی به زیبایی و آراستگی اندام شهرت دارد و استاد موسیقی است و خدایان اولمپ نشین را با نواختن چنگ طلایی اش شادی می بخشد.او را خداوند سیمین کمان هم می خوانند،و خدای کمان گیر و تیر اندازی نیرومند است که تیر هایش را به جاهایی بس دور پرتاب می کرده است.او همچنین درمان دهنده است و نخستین خدایی است که درمان را به انسان آموخته است.علاوه بر این ویژگی ها ی اخلاقی،خدای روشنایی نیز هست ،یعنی خدایی که هیچ تیرگی و سیاهی در او نیست ،ضمن اینکه خدای راستی و حقیقت نیز هست و هیچ گاه زبان به ناسزاگویی نگشوده است.

دلفی در دامنه پارناسوس سر به آسمان کشیده، که پرستشگاه آپولو نیز در آن قرار گرفته است و نقش بسیار مهمی در داستانهای اساطیری بازی می کند.کاستالیا چشمه مقدّس آن بود و سفیوس رودخانه آن.همگان بر این باور بودند که آن پرستشگاه مرکز دنیاست و زایران بیشماری،هم از سرزمین یونان و هم از سرزمینهای بیگانه ،به دیدن و به زیارت آن جایگاه می آمدند.هیچ پرستشگاهی به پای آن نمی رسید .زنی کاهنه در آنجا بود که به پرسش جویندگان حقیقت پاسخ می داد،و این کاهنه پیش از آن که سخن بگوید به حالت جذبه دچار می شد.این جذبه یا حالت خلسه مانند را از بخاری می دانستند که از ژرفای شکاف صخره ای بر می خاست که آن کاهنه کرسی اش را که یک سه پایه بود بر آن می گذاشت و خود بر آن سه پایه مس نشست.

آپولو را دلیان دلوسی هم می نامیدند،که جزیره زادگاهش بود ،و چون اژدهایی به اسم پیتون را کشته بود او را پیتیایی هم می خواندند.این اژدها زمانی در غارهای پارناسوس مس زیست و هیولایی هراس انگیز بود. مبارزه با این هیولا بسیار دسوار بود ،امّا سرانجام تیر های خطا ناپذیر این خدا به هدف نشست.اسم دیگر وی لی سیان بود که معانی گوناگونی برای آن آورده اند :از جمله،”خدای گرگ”،”خدای روشنایی”و”خدای لی سیا”.

آپولو در دلفی یک قدرت مثبت و صاحب کرم بود و وسیله پیوند بین خدایان و انسانها.او انسانها را راهنمایی می کرد تا از اراده و خواست ملکوتی آگاه شوند همچنین به آنها می آموخت که چگونه با خدایان از در صلح و سازش درآیند،یا به قول معروف،با آنها کنار بیایند.او حتی پالایش کننده بود و می توانست کسانی را که دستشان به خون همنوعان و خویشانشان آلوده بود پاک کند.با وجود این،بر اساس چندین روایت او را خدایی سنگدل و بی رحم دانسته اند.همچون خدایان دیگر دو اندیشه متضاد در درون او با هم در ستیز بودند.یکی اندیشه خام و بدوی ،و دیگری اندیشه های زیبا و شاعرانه.البته رگه هایی از اندیشه بدوی همچنان در او باقی مانده بود.

درخت غار درخت مورد علاقه وی بود .موجودات بسیاری زا مقدس می شمارد که مهمترین آنها پیسو یادولفین و کلاغ بود.